Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Vakantie BN-ers (1)

Het was de zomer van de eerste Walkman.

Met vriend Wim, die nu directeur van het Fotomuseum in Den Haag is, deed ik Frankrijk. Zo ook Aix en Provence. ‘Kijk, zij hebben ‘m!’. Wim wees op 2 campingbuurmeisjes die met 1 Walkman voor hun tent zaten. Na enig aandringen mochten we luisteren. Verder kwamen we niet.

Naast de Walkman ontdekten we de grote, ijskoude fruitmixen die ze in stalletjes op de Course Mirabeau verkochten. Lekker. Maar op het terras van La Belle Epoque waren het toch vooral de biertjes die mij regelmatig een loop naar het toilet lieten maken.

Herentoilet. Hoge pissoirs. Goeie akoestiek. Helder kletterend gezeik. En de man naast me deed vrolijk mee. Halverwege de lozing keek ik opzij. Hij ook. ‘Wat pissen we lekker, he?’ hoorde ik de muis tegen de olifant denken.

Ik was toen al goed in gezichten: Jan Kamminga. Voorzitter van de VVD. Bekend van het Gronings accent. Piste minstens zo luid als ik. Daar moest ik dus overheen. Qua geluid dan. Concentratie. En jaaah, ik perste er nog een paar stevige, rechte strepen uit die het glansrijk wonnen van het voorzittersgedrup.

Kamminga was eerder klaar. Rits omhoog . Handen wassen. Wegwezen. “Auf Wiedersehen”. Hoorde ik dat goed? Werd ik, Blonde Friese God, door een landgenoot aangezien voor een Duitser?

Na het uitschudden rende ik zonder ritsen en wassen in gedachten achter Kamminga aan om deze vergissing recht te zetten. Maar op de hele Course Mirabeau was geen Kamminga te bekennen.

“Heb jij ‘m gezien, Wim?”
“Wie?”
“Kamminga!”
“Wie???”
“Jan Kamminga!”
“Ken ik niet.”

Wim was ook meer van de Walkman dan van de politiek. En misschien verklaart dat waarom hij directeur van het Fotomuseum is. En ik van mijn Cellen. En misschien ook niet.
 

Reageer op dit bericht

06-08-2009