Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Vakantie BN-ers (4)

Het was de zomer na de dood van Marco Pantani.

Castelvecchio. Preci. Umbrië. We hadden geen idee wat het was toen we op een snikhete dag Cannobio verlieten richting de volgende camping. Een gokje. De Eurocamptenten op de gewenste campings waren bezet. Op de gewenste dagen was Il Collaccio bij Preci nog vrij.

Het werd een zweterige autoreis die in onze beleving veel langer duurde dan de klok aangaf. Maar zoiets gebeurt als je naar een nieuwe plek gaat. En zoeken in 42 *C is geen pretje, zeker wanneer de airco van de oude 806 onzeker wordt.

Il Collaccio betekent varkentje. De camping was een hemeltje. Onze tent had een fantastisch uitzicht op het dal. Het restaurant bleek meer dan voortreffelijk. En dat de ligstoelen op verzoek werden klaargezet op het grasveld bij het zwembad hebben we op geen enkele camping meegemaakt.

Ik lag op zo’n stoel toen ik ‘m zag: Marco Pantani. Klein. Mager. Kaal. De oortjes vielen op. “Olifantje Op Varkentje” bedacht ik als kopregel voor een van de stukjes die ik virtueel heel goed kon schrijven.

Pantani droeg slechts een wielrennerbroek. Met zijn linkerelleboog leunde hij tegen een boompje. Met rechterarmgebaren ondersteunde hij zijn verhaal voor enkele campinggasten. Gek... uit de klanken destilleerde ik de Nederlandse taal. En een blik op de toehoorders bevestigde dit idee.

Maar Pantani spreekt toch helemaal geen Nederlands? Bovendien: hij is dood.

De renner en zijn gehoor begonnen te lachen. Was het uitlachen? Alsof hij zei: “Ligt daar weer zo’n vette Hollander die me straks de handtekening van Pantani komt vragen!” Ha ha ha.

Maar verrek! Het is Wilfred de Jong. Ooit van Waardenberg & De Jong. Wilfred speelde meestal slachtoffer. En ik zat dichtbij toen hij zich in een voorstelling door Waardenberg in zijn bek liet spugen. Zoiets vergeet je niet.

Inmiddels was Wilfred een tv-persoonlijkheid die ik zeer bewonderde. In Sportpaleis De Jong (en later Holland Sport) spuwde hij ongepolijst maar integer zijn vragen en creëerde hij verrassende settings om de mens achter de sporter te leren kennen. En toen moest een tv-parel als “24 uur met...” nog komen.

Marco werd dus Wilfred. Amateurfietser in Umbrië. Held in woord en gebaar. Maar een handtekening? Ben je gek! Op vakantie ben ik niet van mijn ligstoel te branden.  

Reageer op dit bericht

12-08-2009