Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Nietwerken

Van nature ben ik geen netwerker.

Toch moet ik. De muren van mijn kantoor weten immers al twintig jaar dat ik tot de wereldtop behoor. Terwijl de rest van de wereld het juist moet weten. Daar ligt de boterham. En zo belandde ik deze week op het ontbijt van een nieuwe netwerkclub in onze stad. Ik was uitgenodigd door een aardige vakbroeder.

Ik kende de locatie. Die is Oosteuropeesprotserig. Een Business-Kremlin. Ik kende ook vele gezichten. Want sinds mijn bestaan als zelfstandig ondernemer heb ik de netwerkdrempel al vaak geslecht.

ha hoe is het beetje drukte mooi zo ja wel wat crisis, maar nee joh tegen alle verwachting in gaat het hartstikke goed je moet nu er meer voor doen hè het zijn tijden van knokken de echte ondernemer staat nu op heb je het al gehoord van die hé het ga je goed hè doe je de groeten en smakelijk eten

Na het kopje koffie was het bordje vullen en tafelen. Netwerkles 34: ga niet bij bekenden zitten want dan leer je geen nieuwe mensen kennen. Ik vond een lege tafel. Kreeg disgenoten. Schudde onbekende handen. “Zullen we gelijk kaartjes uitwisselen?”. Ik dacht, ik zeg het maar.

Het halve pistoletje kaas was bijna op toen de regiovoorzitter het woord nam: “Ik.... blij... ik... wij... positief... handel,... positief.... hahaha... ik.... enthousiast... succes... handel... business... hahaha... en dan geef ik nu het woord aan uw voorzitter!

Het halve pistoletje kaas was op toen de clubvoorzitter het woord nam: “Ik... mooi.... blij.... succes... haha... positief.... business... enthousiast... succes... en dan geef ik nu weer het woord aan de regiovoorzitter!

”Het halve pistoletje hagelslag dreigde verkeerd te vallen. De regiovoorzitter: “En nu U! Stelt u zich allemaal aan elkaar voor en roep er eventueel een slagzin bij! De handmicrofoon ging langs de tafels. Tweehonderd keer Ik-Ben-Jan-En-Ik-Kan-Er-Wat-Van. Maar het kon nog droeviger.

“En nu krijgt u allemaal 5 minuten de tijd om uw visitekaatjes uit te wisselen!” riep de regiovoorzitter. Het halve pistoletje hagelslag dreigde uit de maag via de strot terug te komen. In paniek zocht ik een uitweg. Doch voordat ik de ellende kon ontvluchten was ik al 9 keer gedwongen mijn kaartje te ruilen. Slik. Help. Leave Me Alone. Wat is dit voor een op amerikaanse leest geschoeide visitekaartjesruilbeurs? Want ja hoor: hij die de meeste had veroverd kreeg extra aandacht en daverend applaus!

Applaus was er ook voor de 20 netwerkleden die zich voorstelden. Met als hoogtepunt een directrice van een schoonmaakbedrijf die een drukker aanbeval omdat de visitekaartjes zo mooi geprint waren. Ik moest naar het dichtstbijzijnde bruinmarmeren toilet. De plek waar ik mijn pistolet definitief zou teruggeven.

Ik deed het niet. Dat wou ik mijn aardige gastheer niet aandoen. Dus ik bedankte hem. Wenste hem succes. En hield ik me bij vertrek voor dat ik mijn pistolet liever verdien met goed werk. Niet met zo’n netwerk.  

Reageer op dit bericht

21-03-2010