Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Blij

Je zou het van mij niet zeggen, maar ik ben hartstikke blij met die ambtelijke voorstellen tot bezuiniging. Want op 1 april 2010 is Nederland pas echt duidelijk geworden dat het anders moet dan we heel lang gewend zijn geweest. 

 

We waren met z’n allen natuurlijk heel erg boos op de banken toen die door bonuscultuur en misplaatste arrogantie het loodje dreigden te leggen. Maar ach, een minister pompt er miljarden in en ons leventje gaat gewoon door. Dus waarom bang voor zo’n bankroet?

 

En we knepen ‘m wel even met z’n allen toen we ontdekten dat er heel veel spaarcentjes als IJslandse sneeuw op een vulkaan was gesmolten. Maar ach ons huis stond er nog, ons werk was nog altijd vervelend en op vakantie gaan zat er heus nog wel in. Dus so what verdwenen spaargeld?

 

En we vonden het wel sneu voor al die bedrijven die de kop niet boven water konden houden, al die mensen die ontslagen werden en al die ZZP-ers die onzichtbaar veel minder verdienden. Maar ach wie al zwak was, werd nu het haasje en een schifting tussen gezond en ziek behoort tot de eeuwige natuurwetten. Dus niet erg,  zolang wij zelf maar niet de klos zijn

 

Maar op 1 april 2010 blijken we allemaal de klos. Want de overheid laat zien hoe we 20 procent op de rijksuitgaven kunnen bezuinigen. En dus staan we allemaal op de achterste benen. En dus zien we het allemaal plotseling heel somber in. En dus zijn we bang. Behalve ik dus, want ik zei net dat ik hartstikke blij ben.

 

Dat ben ik omdat ik geloof dat veranderingen nooit tot stand komen wanneer je de noodzaak niet voelt. Wanneer je nooit eens een schop onder je kont krijgt. Wanneer je nooit eens gedwongen wordt om bij jezelf na te gaan wie je bent, waar je voor staat en wat je wilt.

 

Nederland heeft die schop nu gekregen. En omdat we bang zijn voor de gevolgen roepen we alvast ‘Au!’. Mijn blijde gemoed snapt natuurlijk dat je nu ‘Au’ moet schreeuwen om straks minder snel een klap te krijgen. Maar toch blijf ik vooral van mening dat we niet zo bang voor die klap moeten zijn.

 

Omdat we in dit land leven, beseffen we niet dat Nederland een paradijs is. Waar niemand van de honger sterft. Waar geen oorlog is. Waar iedereen rechten heeft. En waar je vrij je mening kunt uiten. En in dat paradijs wordt de koek een beetje kleiner.

 

Maar als we die koek eerlijk verdelen, als we de boel bij elkaar houden en als we die tegenslag nu niet als excuus zien om te zeuren maar als reden om de rug te rechten dan ben ik straks niet de enige die blij is als we terugdenken aan 1 april 2010.

Reageer op dit bericht

02-04-2010