Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Checkpoint

 

We waren onlangs met vrienden in Berlijn. Aanleiding: de Biennale. Maar werkelijk doel was het opsnuiven van Wereldstad. Het was heerlijk om met de neus in de wind door de Duitse hoofdstad te fietsen. Even trappen en daar was de Kudamm, Kreuzberg, Zoo, Brandenburger Tor, Reichstag, Dom, Alexanderplatz en noem de hoogtepunten van de reisgids maar op. Zo kwamen we ook bij Checkpoint Charlie.

 

Ik kende Checkpoint Charlie nog uit mijn studententijd. De tijd van Oost en West. Tijdens een studiereis deden we ook een dagje Oost. Oversteken bij Checkpoint Charlie. Een serieuze wereld. Zo serieus dat je er zenuwachtig van werd.

 

Lacherig lieten we ons fouilleren. Lieten we onze tassen controleren. Hoopte ik dat mijn vrienden geen zilverpapiertjes of verdachte gedroogde blaadjes in hun tassen hadden. Want mocht ik worden gearresteerd dan toch liever als strijder voor het Vrije Westen dan als smokkelaar van zweverigheid.

 

We mochten doorlopen. En lacherig kwamen we terecht in een Jugendtag. Veel kinderen. Veel uniform gekleed. Voorbij paraderend aan borden met teksten als “Der Beste Student Dieses Monats”. Andere wereld.

 

Daar moest ik aan denken toen we onze fiets bij Checkpoint Charlie op slot parkeerden en langs de schutting liepen die over haar geschiedenis vertelde. Een moment waarin De Grote Geschiedenis even werd gekoppeld aan mijn eigen verleden. Op zo’n moment wil je iets bijzonders vinden waarmee je het als het ware kunt vastpakken. Dat was er niet. Integendeel.

 

Bij het hokje waar ik ooit door de strenge grenswacht werd betast, stonden nu drie slungels. Gekleed in uit de mottenballen gehaalde militaire uniformen. Amerikaans. Engels. Russisch. Zonder enig bewustzijn van de geschiedenis van deze plek. Zonder enig respect voor alles wat Checkpoint Charlie symboliseert. Hun enige belang: voor geld op de foto komen met toeristen.

 

Plotseling verlangde ik naar strenge mannen. Strak geüniformeerd. Boze blik op oneindig. Geweer op scherp. Mannen van wie je zenuwachtig wordt. Van wie je het in je broek doet. “Want als je niet beseft dat die er zijn, weet je ook niet wat vrijheid betekent” dacht de toerist in mij.

 

 

 

Reageer op dit bericht

03-09-2010