Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Brood

Tragiek van de tekstschrijver: aanhangen tegen. Niet even. Niet uren. Niet dagen. Weken. In de wetenschap dat er alleen brood op de plank komt als de tekst gisteren af is.

 

Hoe werkt dat: aanhangen tegen? Of beter: hoe werkt dat niet?

 

Het begint met de aantekeningen. Gekrabbeld op een agendapapiertje. Uitgevouwen naast het toetsenbord. Een brij van woorden die herinneringen moeten oproepen aan het vertelde. Maar welke herinnering het onleesbare, eigen handschrift ook oproept... geen verhaal.

 

De klok en de klepel.  De moed en de schoenen. De zucht en de vlucht.

 

Vlucht 1. Het pak bakkersspeculaas dat voor 24% naar binnen wordt gewerkt.

Vlucht 2. Een telefoontje naar een collega dat had kunnen wachten.

Vlucht 3. Met boekenbon naar boekenwinkel voor boek boven budget.

Vlucht 4. Een andere tekst. Woeps! Staat in no time!

Vlucht 5. Twitter. Oh wat een leuke, maar overbodige tweet!

Vlucht 6. Wat staat er in de agenda?

Vlucht 7. Onverwacht bezoek. Janee. Kanweleven. Benbezigmaar.

Vlucht 8. Een blogje. Tja, als je dan toch moet schrijven.

Vlucht 9. Het pak bakkersspeculaas voor 76%

 

Knellende riem. Stijve nek. Jeukende neus. En een oud stukje draadvlees tussen twee kiezen. Afleiding genoeg. Maar geen tekst. De hekken van de hel piepen open. De moed. De schoenen. De dood.

 

En morgen weer brood.

 

 

Reageer op dit bericht

16-11-2010