Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Liegen

 

Ik kende hem wel. Aardige vent. Ambtenaar. Zat tegenover me. We kregen het over mijn vak. 

“Marketing is liegen!”

Zo. De discussie zat al op slot voordat ie was begonnen. Maar hoe gaat dat aan de stamtafel? Na Bier 4 krijg je toch de neiging het onmogelijke mogelijk te maken. Als een aangeschoten Fitzcarraldo de boot de berg opduwen in de overtuiging dat achter de top het gelijk zichtbaar wordt.

“Dus ik verdien mijn geld met liegen?”

“Ja. Dat gelul van al die communicatiemensen die van hun gemeente een merk willen maken. En ondertussen halve waarheden de wereld inslingeren of zaken onder de pet houden. Nee, een merk is van de commerciëlen en de overheid is van ons allemaal!”

Ik voelde aan alles dat ik in deze bewering een aantal zaken moest scheiden. Maar door de heftigheid waarmee zij over het tafelkleedje knalde, was het even zoeken. Hoe deze kluwen te ontwarren? Misschien eerst iets toegeven.

“Natuurlijk is er een verschil tussen de communicatie voor een bedrijf en een overheid. Een bedrijf gaat voor de winst. De overheid voor draagvlak. Maar als het uitgangspunt duidelijk is en het doel helder dan kan ik zowel van een product als een overheid een merk maken”

“Onzin! Je moet van de overheid helemaal geen merk maken. Niet van projecten. Niet van gemeenten. Niet van provincies. Je moet de mensen uitleggen welke overwegingen er zijn. Op welke gronden beslissingen worden genomen. En welke rol zij hierin kunnen spelen. Meer niet. Een overheid als merk? Flauwekul!”

Het leek er niet op dat mijn strategie van toegeven werkte. Wist ik wel. Maar toch. Bij Bier 5:

“Je hebt aan de ene kant de democratie plicht om als overheid duidelijk naar je burgers te zijn. Daar sta ik ook voor. Toegankelijke informatie. Begrijpelijke teksten. In een herkenbare omgeving. En bestuurders en projectleiders die daarbij de mensen durven aankijken. Ook bij vervelende boodschappen. Mensen zijn niet dom. Hebben liever duidelijkheid dan gedraai. Maar daarnaast wil je voor je eigen burgers, maar ook voor bezoekers, bedrijven, nieuwe inwoners toch jouw aantrekkelijke kanten laten zien?”

Ik klonk mezelf overtuigend in de oren.

“Geloof jij jezelf? Hou toch op man! Jij maakt mij niet wijs dat een overheid een merk is. Weggegooid geld als je dat probeert. Kunnen ze beter in andere dingen stoppen. Museum ofzo. Uitkeringen! Onderwijs!”

Klokken en klepels. Appels en peren. De Fitzcarraldo in mij deed tegen beter weten in nog een laatste poging bij Bier 7:

“Dus ik verdien mijn geld met liegen?”

“Ja”.

Ik had een ander vak moeten kiezen. Ik kan helemaal niet liegen. Dom.

“Biertje?”

“Aardig van je. Maar nee, ik ga naar huis.”

 

 

 

Reageer op dit bericht

09-06-2011