Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Schaar

 

Mijn kinderen zitten nu ook op Twitter. Dus komt de onvermijdelijke vraag:

 

“Wie is Piet Keizer?”

 

Voor eens en altijd: Piet Keizer speelde in het eerste van Ajax toen ik nog Ajaxfan was. Ik was een kind en wist niet beter. Dit bewijst het Ajax-plakboek dat ik vorige week na 40 jaar terugvond tijdens het opruimen van mijn ouderlijk huis. Knipsels uit het jaar 1972 waarin ze voor de tweede keer de Europa Cup wonnen. Finale 2-0 tegen Inter. Twee doelpunten van Johan Cruijff. Piet Keizer was aanvoerder.

 

Dat laatste herinner ik me niet meer. Gegoogled. Verrek, nu Wikipedia het zegt...

 

Vergelijk Johan Cruijff met Piet Keizer. Dan had JC alles waardoor hij in geheugens gegrift staat. Snelheid. Souplesse. Weergaloze Techniek. Overzicht. Leiderschap. Scorend Vermogen. Acties die voetbal op een hoger niveau brachten. En een babbel. Die heeft hij nog steeds. Al staat zijn verbale kwaliteit in geen verhouding tot zijn voetbalkunde. De abracadabra die hij uitkraamt wordt ten onrechte een hoog filosofisch gehalte toegedicht.

 

Dit alles had Piet Keizer niet. Of in mindere mate. Linksbuiten Piet Keizer had geen babbel. Oogde traag. Kon de bal makkelijk van zijn voet laten springen. Bewoog houterig. Gebogen. Armen breeduit langs het lijf. Stond vaak stil, want ondanks het totaalvoetbal was meeverdedigen niet zijn hobby. Piet Keizer leek een luie voetballer.

 

Leek.

 

Daar begon mijn adoratie. Piet Keizer’s genie zat ‘m niet in uiterlijk vertoon. Zijn genie hield hij verborgen. Tot het moment waarop het er werkelijk om ging. Dan ging hij achter een bal staan om deze in een rechte streep in de bovenhoek te poeieren. Of boog hij een achterstand om met twee bananenschoten. Speelde hij anderen vrij met blinde passes. Stuurde hij 4 verdedigers het bos in met zijn schaar.

 

De schaar van Piet Keizer had het altijd in zich te mislukken: het zand in de ogen van de tegenstander. Linkerbeen moet van binnen naar buiten over bal scheren waarna rechtervoet van buiten naar binnen beweegt en bal naar buiten meeneemt. Maar Keizer struikelt over bal, stort hulpeloos ter aarde, leer sukkelt over achterlijn, doeltrap.

 

Haha. Dacht je. Nee dus.

 

Voordat tegenstander, medespeler, trainer en publiek het in de gaten hadden, was de schaar al uitgevoerd en kwam de bal precies waar ie moest komen, meestal uitmondend in een doelpunt. Iedereen verbijsterd. Behalve Piet Keizer natuurlijk. Die had het al lang bedacht. Uitgevoerd. En mocht terugzakken in zijn luiheid.

 

Het leek het me geweldig: Piet Keizer zijn. Het genie dat zijn momenten kiest. En zodra hij het wil zijn stempel drukt. Ik probeer dit al 40 jaar. Maar eerlijk?

 

Die schaar zal niet meer lukken.

 

 

 

 

Reageer op dit bericht

17-11-2012