Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

De Onbelichte Revolutie

Ik las de column "Balsem" van Willem Vissers in de Volkskrant. En zoals meestal kon ik me in zijn mening vinden. Over de neergang en zelfoverschatting van het Nederlandse voetbal. Nederlandse clubteams die Europees worden uitgeschakeld. Nederlandse trainers die overal worden ontslagen. Nederland dat als opleidingsland achterop raakt.

Als enige hoop is er Oranje. Tot over 100 dagen. Want het idee dat Robben en Van Persie de Nederlandse middelmatigheid voldoende compenseren wordt op 13 juni, tijdens de WK-wedstrijd Nederland-Spanje, definitief de bodem ingeslagen. Waarschijnlijk.

Is er dan niets meer waaraan de vaderlandse voetbalsupporter zijn trots kan ontlenen? Maakt het voetballegioen er na de uitschakeling van Oranje collectief een eind aan? Welnee. Supporters springen niet van flats. En er gebeurt in het Nederlandse voetbal te veel moois om de hoop op betere tijden te verliezen.

Maar die revolutie blijft onderbelicht. Of zelfs onbelicht. Omdat deze zich niet afspeelt in het schijnwerpers van de Randstad. Maar in de provincie. Om precies te zijn in Leeuwarden. Inderdaad, hier spreekt een Cambuursupporter.

Vorig jaar promoveerde Cambuur naar de eredivisie. Min of meer per ongeluk. En zeker onverwacht. Geen wonder dat Cambuur bij de voorbeschouwingen van het nieuwe seizoen werd bestempeld als Degradatiekandidaat Nummer 1. De laagste begroting, de minste ervaring, de grote onbekende. Dat kon nooit veel worden. Dacht menig kenner.

"Laat ze maar denken" heeft coach Dwight Lodeweges ongetwijfeld gedacht. Realist genoeg om te beseffen dat Cambuur mee zou doen in de strijd onderin. Ervaren genoeg om afstand te houden van de dagelijkse voetbalwaan. En dapper genoeg om te kiezen voor een gezonde spelopvatting: terug naar plezier in het spel. Egos zijn ondergeschikt aan een sterke teamgeest. Strijd is gekoppeld aan vertrouwen in eigen kunnen. En voetballen is gewoon voetballen omdat je graag wilt winnen met voetballen.

Vanaf de eerste minuut in de competitie '13-'14 stond er een team dat er voor ging en dat haar supporters in vervoering bracht. De sceptische Leeuwarder die dacht dat het nooit iets zou worden veranderde in de enthousiaste liefhebber die dansend op de dreunen van Tsunami zijn Cambuur en zichzelf moed inzong. Met als resultaat een team dat zich gaat handhaven in de eredivisie en een stad die groeit in zelfbewuszijn.

Toegegeven, als we het Nederlandse voetbal spiegelen aan het wereldniveau waarop wij onszelf graag zien acteren dan hoeven we het niet over Cambuur te hebben. Maar als we het hebben over voetbal zoals het ooit was bedoeld toen de Engelsen er haar huidige vorm aan gaven, over voetbal dat door spelplezier en entourage haar supporters in vervoering brengt, als we het over dat voetbal hebben dan vindt in Leeuwarden de revolutie plaats: de terugkeer naar de ziel van het voetbal. Net als in Deventer. In Zwolle. En tot voor kort in Heerenveen.

Laat de vaderlandse voetballiefhebber zich hieraan spiegelen. Laat die zelfoverschatting over aan anderen. Laten we reëel zijn. Zonder onze dromen te verliezen. Want als we de ziel van het voetbal echt omarmen, mogen wij er op vertrouwen dat uit die mooie liefde voor de bal altijd weer een nieuwe Abe, Johan, Marco of Michels zal opstaan die het Nederlandse voetbal de weg naar de wereldtop wijst. 

 

 

Reageer op dit bericht

05-03-2014