Replacement content

Get macromedia Flash Player

Replacement content

Get macromedia Flash Player

Archief

2017

Maart

2016

2015

2012

Juni
November

2011

Combi

Een poosje geleden schreef ik over mijn windrichtinggevoel. Een vorm van houvast in de driedimensionale wereld die veel persoonlijker blijkt dan ik had gedacht. Men snapt het niet. Slechts een enkeling heeft een vergelijkbaar houvast. Zo bekende iemand dat hij de dagen een vaste kleur geeft. Maar verder... onbegrip.

Het brengt me op andere irrationele vastigheden. Bijvoorbeeld, dat een bepaalde handeling altijd dezelfde herinnering oproept. Terwijl handeling en herinnering weinig tot niets met elkaar te maken hebben.

Voorbeeld. Als mijn apparaat in de sportschool me sommeert het rustiger aan te doen, denk ik aan Henk. Een oude kennis. Zie ik sporadisch. Ben ik nog nooit in de sportschool tegengekomen. Sterker: we hebben elkaar nog nooit op een sportieve prestatie kunnen betrappen. Dus waarom Henk als ik de gewichten te snel laat zakken?

Nog een voorbeeld. Bij het bakken van een ei denk ik aan een stel waarmee we zo’n 15 jaar geleden in een pannenkoekhuis zaten. Sinds die tijd nauwelijks meer gezien. Ze zijn trouwens ook al lang geen stel meer. Maar waarom zij als ik de eierdop breek?

Zo zijn er vele voorbeelden. Sidney Australie komt in beeld als ik de containers op de stoeprand zet. Ik proef poedersuiker als ik aan de snelbinders trek. Ik zie een oud leraar aardrijkskunde als ik een tunnel inrijdt.

Het slaat nergens op. En mocht het wel ergens op slaan dat hoef ik niet te weten waarop. Want ik hou graag vast aan het idee dat creativiteit begint bij de gedachte aan een onmogelijke combi.
 

Reageer op dit bericht

02-02-2009